روزانه 50 ميليون كيلو زباله خانگي توسط شهروندان ايراني توليد مي شود. تنها 5 درصد از زباله هاي كشور – كه غير از زباله هاي صنعتي و كشاورزي است – بازيافت مي شود. هر ايراني روزانه 700 گرم زباله توليد مي كند. با همه پيشرفت هاي مادي و افزايش اطلاعات و آگاهي عمومي . . . هنوز بسياري از مردم زباله هايشان را از شيشه ماشين به بيرون پرت مي كنند . . . هنوز به جاي قرار دادن زباله در سطل هاي مخصوص – كه چند متر آن طرف تر است – ترجيح مي دهيم آنها را پاي اولين تير چراغ برقي كه مي بينيم رها كنيم . . . هنوز در اعياد مذهبي خيابان ها را با انبوهي از ليوان هاي يك بار مصرفي كه شربت آ ن را نوشيده ايم،آلوده مي كنيم . . .  هنوز كانال هاي آب را با سطل زباله اشتباه مي گيريم . . . هنوز . . . هنوز . . . هنوز . . .  . اگر براي محيط زيست ارزش قائل نمي شويم . . . اگر دلمان براي زيبايي شهرمان نمي سوزد . . . اگر شهرمان را خانه خود نمي دانيم . . . اگر احساس تعهدي به محيطي كه در آن زندگي مي كنيم نداريم . . . اگر . . . اگر . . . اگر . . . دست كم به احترام رفتگري كه سجاده را در خيابان پهن مي كند ، زباله ها را در كوچه و خيابان رها نكنيم !  كمك كنيم كه او براي برداشتن بطري خالي نوشابه " ما " ، پوست ميوه اي كه " ما " خورده ايم ، جلد پفك و چيپسي كه " ما " ان را خالي كرده ايم ، دستمالي كه " ما " آن را مصرف كرده ايم ، كمرش مدام خم نشود .  فقط به احترام سجده رفتگر ! ! !

( مجله افتابگردون )