قامتش مثل الف اما كشيده / در ميان هيچ رويي ،‌ اين قَدَر موزون خدا ، زيبايي خود را نچيده /

مثل سيبي كه تنش ، شمشير با دقت ، دو تا نيمه بريده / گوييا دست خدا يك بار ديگر احمد از نو افريده /

مصطفي و برگزيده / اين قَدَر ماند پيغمبر كه ديده ؟ / مثل آهو ، پيش چشمانِ پدر قدري چميده /

 تا كه اذنِ كارزار از او رسيده / بر صف كفتارها چونان عقابي پَر كشيده / بس كه قلب دشمنانش را دريده /

 تيغ انگشتِ عجب بر لب گزيده / تشنگي تاب و توانش را بريده / سوي بابايش دويده / چشمه ء انگشت نه ،

 حتي زبان ِ خشكِ بابا را مكيده / عشق روحي تازه در جانِ علي اكبر دميده / بعدِ طوفاني به سمت لشگرِ

 دشمن وزيده / مثل تسبيحي كه دستي از دو سو او را كشيده / اِرباً اِرباً گوييا محبوب جانش را خريده /

در ميان خون تپيده / هر كه آوازِ « جوانان بني هاشم » شنيده / سمت آن پيكر دويده / . . . مي رود بابا به

 سمت خيمه ، اما قد خميده .

                                                                                          « مهدي رحيمي »