آذربايجان
تقدیم به تمام آذری های عزیز
ز ايران است آذربايجانم
جدايي نيست بين جسم و جانم
چو جانان من آذربايجان است
جدايي كِي ز جانان مي توانم ؟
جدا سازندگر بند من از بند
خودم را غير ايراني ندانم
ز خون بر خاك ايران مي نگارم
به خنجر گر دو نيم آيد ميانم :
نمك خوردم ، نمكدان نشكنم من
چو هست از خاك ايران آب و نانم
من از احرار اين ملك و ديارم
هم از آزادگان بر بندگانم
شوم گر من شهيد راه ايران
بلاشك هست در جنت مكانم
شوم بي اختيار از عشق ايران
چو خواهم نام ايران را برانم
مرا ذكري به جز ايران نباشد
از آن ايران بود ورد زبانم
چو خاقاني آذربايجاني
بر ايوان مداين چامه خوانم
ببرّم پاي دشمن را ز ايران
كه بس برّا بود تيغ زبانم
نه بنشينم من از پاي طلب ، تا
عدويت را به جاي خود نشانم
وطن ، خون است و شريان و وريدم
وطن ، مغز و پِي است و استخوانم
منم « ديهيم گيلاني » ، وليكن
زبان حال آذربايجانم
ز لاهيجانم و ، ليكن مساوي است
خراسان و ري و مازندرانم
مرام من بود ميهن پرستي
نه من از حزب اين و نه از آنم
« علي اكبر دهيم »