گل من پرپر نشوی!

که بلبی در باز شدن غنچه ی لبخند تو

زبان به سرود باز کرده است.

شمع من خاموش نگردی!

که چشمی در پرتو پیوند تو

به دیدن آمده است.

ساقه گلبن بهار من نشکنی !

که دلی در رویش امیدوار تو

دل بسته است.

آفتاب من غروب نکنی!

که شاخه آفتابگردانی به جست و جوی تو

سر برداشته است.

                                                                     "دکتر علی شریعتی