خوشا آنــان که ز گهـــواره مــردند         بـــه والله زنـــدگـــانی را بــبــردند

نـدیـدند هـیـچ غمی از ایـن زمانـه         چه آسان در دل ایـن خاک بخفتند

به دور از این همه عشق دروغیـن         وجود پاک خویـش با خـود ببـردند

مــیان مـــردم دوسـتـــدار تــزویــر         نبـودنـد و یه لحـظه غم نخــوردنــد

چرا  از  یک  طـرف مـردم گرفـتـار          چـــرا  از آن طــرف بــایـد بـدزدنـد

چه راحت دزدکان  در خواب  نازند         چـه غمنــاک عده‌ای از غم بمردند

چه خوشبخت عده‌ای با پول مردم        چـه غمـگـیـن عـده‌ای باید بجـنگند

خـدایـا تـا به کـی راحت گـذشـتـن        از ایـن جامـعـه محـبـوس و در بند

خدایا بارالـهـا ایـن چـه رسـمیـست      از این غم مـردم غـمـبار فســردنـد

خسته‌ام، خســته از این درد گــران      چـه آرام مردمــم بی فکــر بخـفتند

پس خوشا آن که ز گهواره‌اش  مرد       ببست رخت خودش زین عالم گند

( از وبلاگ برزول)