اندوه پرست

کاش چون پائیز بودم ، کاش چون پائیز بودم

کاش چون پائیز خاموش و ملال انگیز بودم

برگ های آرزوهایم یکایک زرد میشد

آفتاب دیدگانم سرد میشد

آسمان سینه ام پر درد میشد

ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ میزد

اشک هایم همچون باران

دامنم را رنگ میزد

وه ... چه زیبا بود اگر پائیز بودم

وحشی و پرشور و رنگ آمیز بودم

شاعری در چشم می خواند ... شعری آسمانی

در کنارم قلب عاشق شعله می زد

در شرار آتش دردی نهانی

نغمه ی من . . .

همچو آوای نسیم پر شکسته

عطر غم می ریخت بر لبهای خسته

پیش رویم :

چهره ی تلخ زمستان جوانی .

پشت سر :

منزلگه اندوه و درد بدگمانی

کاش چون پائیز بودم ، کاش چون پائیز بود

                                                               " فروغ فرخزاد "