مقاله طنز در مورد تریاک

لعنت من و شما بر تریاک که کشیدن آن آفت غیرت است . هر کششی که فرو می رود مضر حیات است و چون دودش بیرون می آید مخرب ذات است . پس در هر کشیدنی دو نشئه موجود است و بر هر نشئه ای چُرتی واجب .

از چشمِ خمار که بر آید                         کز عهده چُرتش بدرآید

در هر حال اصحاب منقل و تریاک باید که همه عمر دعای خیر نمایند و عمر بلند را برای کسانی از خداوند طلب کنند که آن را کِشت می کنند اگر آنها تریاک را کِشت نکنند معلوم نیست چه بر سر اصحاب منقل خواهد آمد .

بنده وافور همان بهتر است                              روی به تسلیم و رضا آورد

ور نه اگر شد قدغن کِشت آن                           روی خماری به کجا آورد

اثر نشئه لاکتابش به همه رسیده و دود غلیظ لاحسابش به همه جا کشیده است تا جایی که اصحاب منقل عزیز و بزرگوار اگر هنر کنند بتوانند با هزار مکافات و بدبختی دماغ خود را بالا بکشند .

ای خماری که پای منقل و وافور                لذت و نشئه ی دگر داری

کی ز هجده نخود شوی نشئه                    تو که با لوله ها نظر داری

اصحاب منقل تا جایی کارشان بالا گرفته که بر روی هر فرشی پا نمی گذارند و حتما باید فرش خاکستری باشد و هر زغالی را شایسته هم نشینی با وافور نمی دانند بلکه باید زغال سینه کفتری پرورده شده در زیر خاکستر باشد و تنها وافوری را شایسته می دانند که قبای نقره ای در بر کرده باشد . آنچنان کار منقل و وافور بالا گرفته که هستی و ثروت بشر را به قدرت خود دود خالص کرده و درختان جنگل را تبدیل به خاکستر نموده است .

منقل و حقه و تریاک و هچل در کارند                تا تو پولی به کف آری و به هوا دود کنی

همه از بهر تو سر گشته و فرمانبردار                   شرط غیرت نَبُوَد چاره ی آن زود کنی