انتظار...
ریشه ی جانم ...
مگر نه اینکه تو معنا می دهی به بوته ی وجودم؟
مگر نه اینکه تو شکوفه می نشانی بر شاخه ی حضورم؟
آری ،
آری ،
آری ،
کهنسال ترین بوته ی پرشکوفه ی کویر دلم ، بی تو ؛خاربوته ای هم نیست
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم تیر ۱۳۹۰ ساعت 9:32 توسط مدیر وبلاگ
|