منوچهر نوذری

ز حق توفیق خدمت خواستم ، دل گفت پنهانی

                چه توفیقی از این بهتر که خلقی را بخندانی

ناصر حجازی

من آن گلبرگ مغرورم که می میرم ز بی آبی

                   ولی با ذلت و خواری پی شبنم نمی گردم

فروغ فرخزاد

من از نهایت شب حرف میزنم

من از نهایت تاریکی

و از نهایت شب حرف می زنم

اگر به خانه من آمدی برای من

ای مهربان چراغ بیاور و یک دریچه

که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم

بابک بیات

سکوت سرشار از ناگفته هاست

پروین اعتصامی

آن که خاک سیه اش بالین است

               اختر چرخ ادب پروین است

گر چه تلخی از ایام ندید

               هر چه خواهی سخنش شیرین است

فریدون مشیری

سفر تن را تا خاک تماشا کردی

             سفر جان را از خاک به افلاک ببین

گر مرا می جویی

             سبزه ها را دریاب با درختان بنشین

محمد علی فردین

بر تربت پاکت بنشینم غمناک

                 کوهی ز هنر خفته ببینم در خاک

از روح بزرگ هنریت ای فردین

                  شاید مددی به ما رسد از افلاک

حسین پناهی

جاودانه ای درخشد در مزار خویش

مائیم که پا جای پای خود می نهیم

و غروب می کنیم هر پسین

خسرو شکیبایی

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

               عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

حافظ

بر سر تربت ما چون گذری همت خواه

              که زیارتگه رندان جهان خواهد بود