. . . وای باران ؛

                              باران

شیشه پنجره را باران شست

از دل من اما ،

چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

آسمان سربی رنگ ،

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

می پرد مرغ نگاهم تا دور

وای ، باران ،

                    باران ،

پر مرغان نگاهم را شست

*

خواب رویای فراموشی هاست

خواب را دریابم ،

که در آن دولت خاموشی هاست

من شکوفایی گل های امیدم را در رویاها می بینم ،

و ندایی که به من می گوید :

گر چه شب تاریک است

دل قوی دار

                   سحر نزدیک است . . .

« حمید مصدق »