یک روز مدت زمانی است که از هنگام طلوع خورشید تا طلوع بعدی به طول می انجامد . یک ماه هم فاصله ی زمانی از یک قرص کامل ماه تا قرص کامل بعدی است . در روزگاران گذشته مردم از این واحدهای زمانی برای امور زندندگی خود استفاده می کردند. اما آنها به واحدهای زمانی مناسب تر که بزرگتر از یک روز و کوچکتر از ماه باشد نیاز داشتند . بدین ترتیب در شهر کهن بابل ، استفاده از هفته که مرکب از هفت روز بود ، مرسوم گردید . هر مرحله از حرکت ماه یک هفته طول می کشد . از هلال ماه تا نصف قرص کامل ماه ، از نصف قرص کامل تا قرص کامل ، از قرص کامل تا نصف قرص کامل و بالاخره از نصف قرص کامل تا ماه جدید ، هر مرحله یک هفته ، یعنی هفت روز طول می کشد . بدین ترتیب بابلیان تقویم خود را بر حسب مرحله های فوق تنظیم کردند . بابلیان باستان تقویم خور را بر پایه ی افزایش و کاهش هلال ماه قرار دادند . آنها مبنای هفته را هفت روز تعیین کردند . پس از آن بعضی از کشورها تعداد روزهای متفاوتی را برای هفته در نظر گرفتند . در سال 1792 ، فرانسوی ها مدت زمان 10 روز را برای یک هفته تعیین کردند ، اما به سرعت به نادرستی آن پی بردند . اتحاد جماهیر شوروی نیز از یک مقیاس پنج روزه در سال 1929 و یک مقیاس شش روزه در سال 1932 استفاده کردند . اما هیچ یک مبنای علمی نداشت. بنابراین در سال 1940 ، همان مبنای هفت روز برای یک هفته در سراسر دنیا انتخاب شد.