دانشجو وفارغ التحصیلان تربيت بدنی اروميه

فریاد که از عمر جهان هر نفسی رفت                         دیدیم کزین جمع پراکنده کسی رفت

شادی مکن از زادن و شیون مکن از مرگ                   زین گونه بسی آمد و زین گونه بسی رفت

آن طفل که چو پیر ازین قافله درماند                       وان پیر که چون طفل به بانگ جرسی رفت

از پیش و پس قافله ی عمر میندیش                       گه پیشروی پی شد و گه باز پسی رفت

ما همچو خسی بر سر دریای وجودیم                       دریاست چه سنجد که براین موج خسی رفت

رفتی و فراموش شدی از دل دنیا                            چون ناله ی مرغی که ز یاد قفسی رفت

این عمر سبک سایه ی ما بسته به آهیست                 دودی ز سر شمع پرید و نفسی رفت