شمع از سر خود گذشت و آزاد بسوخت        بر آتش غم خنده‌زنان شاد بسوخت

من بندهٔ شمعم، که ز بهر دل خلق               ببرید ز شیرین و چو فرهاد بسوخت

                                              ********

این فرع که دیدی همه از اصلی خاست          در ذات خود آن اصل نه افزود و نه کاست

زان روی دو چشم داد و یک بینی حق            تا زان دو نظر کنی یکی بینی راست

                                          ***********

ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماست         زاهد بودن موجب بدنامی ماست

فصل گل و باغ تازه و صحرا خوش                      بی‌بادهٔ خام بودن از خامی ماست

                                     **************

در سینه ز دست دل جگر تابیهاست                در دیده ز تاب سینه بیخوابیهاست

ای دیده، بریز خون این دل، که مرا                  دیریست که با او سر بی‌آبیهاست